Dico is bij ons gekomen als pup van 8 weken oud. Flash en Nicky waren er toen ook nog allebei. Dico was als pup allesbehalve makkelijk! Ik was toen net begonnen met de theorie over hondengedrag, maar Dico was de beste praktijk die ik maar kon hebben! Hij was nergens van onder de indruk, denderde overal op af. Ook van de correcties van Flash trok hij zich totaal niets aan, hij bleef maar doorgaan. Opspringen, in kleren en ledematen hangen, slopen, piepen; hij kon er wat van. Ons geduld werd danig op de proef gesteld! De ergste streken waren een heel eind over rond de leeftijd van een jaar. Maar hij had een tomeloze energie. Wat ergens rustig gaan liggen! Zonde van de tijd!!! Rond een jaar of drie werd hij een stuk rustiger en vond steeds meer de rust om rustig op zijn plaats te gaan én blijven liggen. Dico is mijn eerste reu en in zijn puppentijd zei ik: NOOIT WEER!!!

Maar nu hij volwassen is kan ik rustig zeggen dat hij de meeste sociale en lieve hond is die ik ooit heb meegemaakt. Iedereen kan hier binnenlopen, hij begroet iedereen vriendelijk en hij heeft al veel vriendjes van de kinderen over hun angst voor honden heen geholpen. Hij is en blijft een eenmanshond, hij heeft maar één baas. Maar dat doet niets af aan zijn vriendelijkheid tegenover andere mensen. Ook ten opzichte van andere honden is hij sociaal. Aan de riem wil hij nog wel eens machogedrag vertonen, maar los zijn er, vrijwel nooit , problemen.